มดไต่ต้นไม้
วุ้นเส้นผัดหมูสับ: เศษหมูเกาะติดเส้นบะหมี่ราวกับมดบนกิ่งไม้
ชีวิตในจีนแผ่นดินใหญ่
ชื่ออาหารมักจะเป็นสูตรอาหารในตัวอักษรไม่กี่ตัว ประกอบด้วยวิธีทำ รสชาติ การหั่น และวัตถุดิบหลัก เรียนรู้ไว้เพียงไม่กี่สิบชื่อ เมนูอาหารส่วนใหญ่ก็จะเข้าใจได้ไม่ยาก
เล่น: ตัวช่วยอ่านเมนูอาหารในชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ตั้งชื่อตามวิธีการทำและวัตถุดิบ: มะเขือเทศผัดไข่ มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด หมูตุ๋น อ่านส่วนประกอบตามลำดับแล้วคุณจะรู้ว่าอะไรจะถูกเสิร์ฟมา
ชื่ออาหารส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยวิธีการทำ การผัดเป็นวิธีที่ใช้ทุกวัน รองลงมาคือการต้ม การตุ๋น การนึ่ง การทอด และการย่าง
จากนั้นก็รสชาติ มักจะมาเป็นคู่: เปรี้ยวเผ็ด เปรี้ยวหวาน กลิ่นหอมปลา ชาและเผ็ด
วัตถุดิบหลักอยู่ท้ายสุด คำว่า "เนื้อ" บนเมนูโดยลำพังหมายถึงหมู ซึ่งเป็นเนื้อสัตว์หลักของคนส่วนใหญ่ในจีน
เครื่องปรุงและซอสบางครั้งก็ใช้ตั้งชื่ออาหารเช่นกัน
ส่วนของเนื้อสัตว์เป็นส่วนหนึ่งของชื่อ และมันบอกคุณถึงเนื้อสัมผัส
อาหารจัดเลี้ยงและเมนูโบราณมักมีชื่อบทกวีที่ไม่บอกส่วนผสม
วุ้นเส้นผัดหมูสับ: เศษหมูเกาะติดเส้นบะหมี่ราวกับมดบนกิ่งไม้
เนื้อวัวและเครื่องในหั่นบาง ๆ แช่เย็นในน้ำมันพริกของเสฉวน ตั้งชื่อตามสามีภรรยาที่ขายในเฉิงตูในทศวรรษ 1930 ปัจจุบันไม่มีปอดในจานนี้
ลูกชิ้นหมูเนื้อนุ่มลูกใหญ่ตุ๋นกับกะหล่ำปลี จากเมืองหยางโจว โดยใบกะหล่ำปลีเปรียบเสมือนแผงคอ
ซุปฟูเจี้ยนที่เล่าขานกันว่าหอมจนพระต้องกระโดดกำแพงข้ามมา
ไก่จากฉางชูและหางโจว ห่อด้วยใบบัวและดินเหนียวแล้วอบ โดยต้องกะเทาะดินเหนียวออกที่โต๊ะ
อาหารเป็นแบบแชร์กัน โดยปกติโต๊ะหนึ่งจะสั่งอาหารประมาณหนึ่งจานต่อคนบวกกับซุปหนึ่งถ้วย คละเคล้าทั้งเนื้อสัตว์ ปลา ผัก และอาหารเรียกน้ำย่อยเย็น พร้อมด้วยข้าวหรือบะหมี่ที่จะเสิร์ฟมาพร้อมกันหรือตอนท้าย ร้านอาหารหลายแห่งมีเมนูที่มีรูปภาพหรือคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะเพื่อให้สั่งและชำระเงินผ่านโทรศัพท์มือถือ มักจะมีบริการน้ำหรือชาร้อนให้ฟรี สามารถขอ ฌุ่ยเจีย หรือกล่องสำหรับใส่อาหารที่เหลือกลับบ้านได้ ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติ